maandag 08 maart 2010

stijgend aantal uithuiszettingen bewijst nood aan dringende armoede-maatregelen

Federale en Vlaamse regering moeten samenwerken om de groeiende armoede in ons land een halt toe te roepen.   

 

Het aantal uithuiszettingen kent al enkele jaren een sterke stijging. In Bilzen ziet het OCMW nu al een opmerkelijke stijging ten opzichte van 2009. Dit geldt ook voor andere gemeenten. Eind 2009 trok de Vlaamse Vereniging voor Steden en Gemeenten (VVSG) aan de alarmbel. Het aantal uithuiszettingen is op één jaar tijd verdubbeld: van 30 uithuiszettingen per dag in 2008 tot 60 per dag in 2009. Voor 2010 beloven de cijfers nog schrijnender te worden.  

 

In Bilzen zijn vorig jaar 541 mensen begeleid in schuldbeheer, schuldbemiddeling of andere vormen van ondersteuning op vlak van budgetbeheer. Het Vredegerecht van Bilzen haalde in 2009 meer dan 1.000 vonnissen, hetgeen een aboluut record was voor het kleine kanton. Het aantal effectieve uithuiszettingen bleef beperkt tot 6. In 2010 staat de teller nu al op 4 effectieve uithuiszettingen - na amper 2 maanden! Men verwacht een stijging van 20% ten opzichte van 2009. 

Wanneer een vordering tot uithuiszetting bij de rechtbank wordt ingeleid, wordt het OCMW hiervan preventief op de hoogte gebracht. Het OCMW probeert in elk dossier op gepaste manier hulp te bieden, maar kan niet steeds een effectieve uithuiszetting voorkomen. De goederen die zich bij de uithuiszetting nog in de woning bevinden, zullen op kosten van de huurder op de openbare weg worden gezet. Wanneer de goederen de openbare weg belemmeren zal de gemeente ze komen weghalen en zes maanden bewaren. In Bilzen hebben we zelfs twee containers moeten bijkopen.

 

Het toenemend aantal uithuiszettingen is slechts het topje van de ijsberg. Hun aantallen nemen explosief toe. We moeten ons vragen stellen bij de achterliggende oorzaak: de groeiende problematiek van armoede. Uiteraard speelt de economische crisis een rol, maar ook de hoge huurprijzen, de afbetalingen van heel wat leningen, de hoge electriciteits- en gasrekeningen maken dat heel wat mensen niet meer rond komen. De te lage pensioenuitkeringen en vervangingsinkomens zijn er mede de oorzaak van dat de sociale diensten op dit ogenblik overspoeld worden met nieuwe aanvragen van steun en hulp. De oplopende kosten van gerechtelijke procedures, gerechtelijke intresten, deurwaarderskosten, enzovoort brengt meer en meer Vlamingen in een spiraal van schulden waar zij nog moeilijk kan uitgeraken. De problematiek is complex en vraagt gecoördineerde inspanningen op alle beleidsniveaus.

Johan Sauwens
Gepost door Johan Sauwens om 10:11
 Ja, waarschijnlijk dus het is
Gepost door online op dinsdag 30 maart 2010 om 22:43
 Dat er een groot probleem is met onze pensioenen blijkt duidelijk als we er de maandelijkse kost van een bescheiden bejaarden tehuis in Brasschaat naast leggen. Om niet te overdrijven kozen we er een gewone werkvolk-inrichting uit want de betere tehuizen zijn alleen te betalen door zeer welgestelde kapitalisten. De factuur op het einde van elke maand ziet er als volgt uit: Voor 1 bejaard persoon 1505€ voor de huur van de kamer, 30€ minstens voor de dokter, 15€ minstens voor medicamenten, 14€ voor de pedicuur,70€ was en strijk, merken van alle kledingstukken en zakdoeken en ondergoed komt op 50 cent per stuk, 40€ voor de kapper, 1€ per consumptie in de cafetaria dus 30€ minstens per maand, 25€ voor een daguitstapje. Het is dus duidelijk dat een gewone maand zonder speciale zorgen bij ziekte in een bescheiden bejaarden tehuis tussen de 1700€ en de 1800€ kost. Met het gemiddelde pensioen van 1000€ van iemand die 45 jaar in de privé sector heeft gewerkt is de bejaardenzorg dus onbetaalbaar geworden. De gemiddelde gepensioneerde uit de openbare sector houdt met zijn pensioen van 2000€ per maand dus nog een paar honderd € zakgeld over. De pensioenen van de openbare sector worden immers berekend op 80% van het laatste (hoogste loon na 45 jaar enciënniteit) uitbetaalde loon van de maand waarin de staats werknemer zijn 65ste verjaardag viert. De pensioenen van de privé sector zijn echter bepaald op 60% van het geplafoneerde loon gemiddelde genomen over de hele loopbaan te beginnen met het laagste loon bij het begin van de loopbaan. Door het verschil in de twee berekenings formules ontstaat er dus een factor 2 verschil tussen het gemiddelde pensioen van 2000€ in de openbare sector tegenover 1000€ gemiddeld in de privé. Dit wil dus zeggen dat de kinderen van een bejaarde die in de privé heeft gewerkt elke maand 700€ tot 800€ moeten ophoesten om hun oude moeder of vader te huisvesten, tenminste in een gewone maand zonder speciale zorgen want met een beetje pech in de gezondheid loopt de factuur natuurlijk veel hoger op. De pensioenen van de privé sector moeten dus dringend aangepast worden en dus verhoogd worden tot op het niveau van de openbare sector om onze bejaarden op een menswaardige manier te behandelen in een bescheiden bejaarden tehuis. Ook de 2de pijler van de pensioenen lost dit probleem niet op vermits arbeiders dit meestal niet krijgen en voor gemiddelde gepensioneerde bedienden in de privé sector bedraagt de éénmalige extralegale pensioen premie niet meer dan 139€ per maand indien de gepensioneerde leeft tot zijn 80ste zodat de premie wordt opgeleefd gedurende de pensioenperiode van 65 tot 80 dus op 180 maanden. Voor de mensen die het geluk hebben van ouder te worden, moet de premie verdeeld worden over de extra jaren en daalt dus tot 104€ per maand voor iemand die leeft tot zijn 85. De 2de pensioen pijler zit dus in de grootteorde van 10% van het wettelijk pensioen. Onze nieuwe minister van pensioenen wacht dus een zware taak om de bejaarden zorg terug voor iedereen betaalbaar te maken. Zie ook facebookgroep:"Bejaardenzorg is onbetaalbaar".
Gepost door jan sevenhans op zaterdag 17 juli 2010 om 10:29
 Beste, Een kleine fout in de tekst: " Het aantal uithuiszettingen is op één jaar tijd verdubbeld: van 30 uithuiszettingen per dag in 2008 tot 60 per dag in 2009.". Het gaat hierbij om ingediende verzoekschriften bij het vredegerecht, niet om effectieve uithuiszettingen. Het is dus niet zeker of de procedure wordt verdergezet, of de rechter effectief een vonnis tot uithuiszetting uitspreekt en of dit wordt uitgevoerd (met of zonder uitdrijving). Niettemin is het alarmerend dat het aantal verzoekschriften verdubbeld is. Verder is er dringend nood aan duidelijke cijfers over het aantal uithuiszettingen en zoals u zegt een integrale aanpak.
Gepost door Lore Robeyns op vrijdag 16 september 2011 om 10:55

Reactie plaatsen

Naam:


Reactie:


Inspired by 4xl